Bana Sor

Turan Bayburt’un
anısına, Saygıyla...

Mutluluğu tanırsın,
gözün alışkındır ona;
ışığı erken fark edersin,
bir kapı aralığında,
bir fincanın buharında,
sabahın aceleci sesinde.
Mutsuzluğu bana sor.
Ben onu ağırlığından bilirim,
bir sandalyenin yerini değiştirmeyen gölgesinden,
akşamın her gün biraz daha geç gelmesinden,
susmanın diliyle konuşmasından.
Mutluluk sende durur,
hafif bir şey gibi,
cebinde unuttuğun bir anahtar,
aradığında hemen bulunan.
Mutsuzluk bende kalır,
adını söylemeden büyüyen,
aynaya her baktığında
yüzünü biraz daha tanıyan.
Sen gülüşten anlarsın hayatı,
ben eksilmekten.
O yüzden sorarsan,
mutluluk hangi renktir diye
beyaz dersin belki.
Ama mutsuzluk,
her renkten biraz alır,
en çok da akşamüstlerinden.