Geri Gelmeyen Gülüş
· 1 dakika okuma
Sesimi alçak bir rafa koydum,
tozlanmasın diye değil
daha çok dokunulmasın diye.
Bazı kelimeler var,
ağızdan çıkınca yetim kalıyor.
Ben onları içimde büyüttüm,
kimseye benzemesinler diye.
Gülüşümü ödünç verdim hayata,
geri istemedim.
Çünkü geri gelen her şey
biraz eksik olur.
Bir sandalyenin yerini değiştirdim odada,
kimse fark etmedi.
Ama akşamlar
hep başka bir yerden oturdu içime.
Ben bir şey demedim.
Dememek bazen
en uzun cümledir.
Bu yazı
Yengeç kitabında yer alıyor.