İki Suskunluk Arası

Sonra
ince bir çizgi belirdi aramızda,
ne duvar kadar sert
ne yol kadar açık.
Bir kelime gecikti,
arkasından bir diğeri gelmedi.
Suskunluk
ilk kez ağırlaştı omuzlarımızda,
taşınabilir olmaktan çıktı.
İyi niyetimiz vardı hala,
ama zaman
onu koruyacak kadar yavaş değildi.
Yan yana durduk,
aynı yere bakmadık.
Kırılmak dediğin
yüksek bir sesle olmaz;
içinden çatlar insan.
Biz de öyle olduk,
fark etmeden,
birbirimize değmeden.
O gün anladım:
Bazı dostluklar
kavgayla bitmez,
konuşulmadığı yerden çözülür Kara kara saçlar.
Ve işte o an,
özlem
henüz adını koymadan
yerleşti içime.