Keşke Züleyha 2

Bir gömlek geçiyor rüzgardan,
üzerinde ne ad var
ne de tam bir leke;
yine de herkes
bir şey olmuş gibi
bakıyor arkasından.
Ayna,
yüzü göstermiyor,
niyeti yansıtıyor;
bakmakla
bakılmak arasındaki mesafe
uzuyor.
Saray dediğin,
biraz fazla sessiz bugün;
duvarlar genç,
suskunluk yaşlı.
Kimse koşmuyor
ama herkes
yakalanmış gibi duruyor.
Sesler konuşuyor,
isimleri yok;
geçmişin kolundan tutup
bugüne çıkarıyorlar.
Bir kadın var,
kalabalığın içinde tek başına;
yalnızlığı
suçtan sayılmamış henüz,
ama sesi
çoktan yargılanmış.
Bir çocuk var,
adamlığa erken çağrılmış;
masumiyetini
yüksek bir rafa koymuşlar,
dokunulmuyor
ama düşme ihtimali
herkesi korkutıuyor.
Ve Züleyha,
kimsenin tam anlatmadığı yerinden
kanamaya devam ediyor;
çünkü bazı sınavlar
sonuçtan değil,
susulan yerden hatırlanır.