Vakar ve Ar 2
· 1 dakika okuma
(Bir Gazel Denemesi)
Yüksek sesle susmayı öğrendi bu dil
Söz gitti, geriye eğilmiş bir vakar kaldı
Her niyetim aynaya çarpıp dağıldı
Yüzümde çoğalan eski bir gubar kaldı
Kırıldı sabrın terazisi geceye
Tarttım kendimi, eksi bir ağırlık kar kaldı
İz sürdüm hakikatin kurak yüzünde
Yol çekildi altımdan, yalçın bir diyar kaldı
Ne yakınlık ısıttı ne mesafe soğuttu
İki uç arasında donuk bir karar kaldı
Zamanla barışmak için eğildim çok
Belimde doğrulmayan ince bir hasar kaldı
İnanç dediğim şey külden bir harfmiş
Üfledim, avcumda dilsiz bir esrar kaldı
Sakit Erdem der ki: yük dediğin adla başlarmış
Ad gitti içimden, sırtımda bu ar kaldı
Varlık söndü içimde, geriye inkisar kaldı
Bir ömrün mîrasından bana intizar kaldı
Bu yazı
Bir Lokma Bir Hırka Bir Sokak kitabında yer alıyor.