Vakar ve Ar 4
· 1 dakika okuma
(Bir Gazel Denemesi)
Nefesle imtihan etti beni bu karanlık
Alıp verdiğim her şeyden bir izar kaldı
Gözümden çekildi alem, sesim içe döndü
Geriye kalbimde ağır bir vakar kaldı
Sabrın keskin ağzı değdi manaya
Parçalandı söz, avcumda esrar kaldı
Yakın uzak eridi, fark silindi
İki uç arasında donuk bir karar kaldı
Zamanın kefesi şaştı bu bedende
Artı sandığım yerden eksi bir kar kaldı
İnanç külle sınandı, üfledim geçti
Göğsümde suskun bir sonbahar kaldı
Sakit Erdem der ki: yol biter, ad yük olur
Yük indi omzumdan, içimde bu ar kaldı
Hak adını anınca çözülsün bu girift hal
Bizden geçip gitsin yük; O’nda karar kaldı
Bu yazı
Bir Lokma Bir Hırka Bir Sokak kitabında yer alıyor.