ve döner insan hep
· 1 dakika okuma
Eve döner insan hep, eğer dönecek bir evi varsa;
kapının dili vardır çünkü, pasla konuşur, kilitle susar.
Bir anahtar cebinde ağırlaşır akşamüstleri,
içinde birikmiş sesler vardır:
soğuyan çorba, yarım kalmış cümle,
perdede unutulmuş bir gün ışığı.
Evi olmayanlar da döner sanır kendini;
aynı sokaktan geçer, aynı saate bakar,
bir pencerenin önünde durup kalbiyle yoklar duvarı.
Bazı evler insana benzer, beklemez ama tanır;
bazıları da insandan kaçar,
içeri girince dışarıda kalırsın.
Eve dönmek, çoğu zaman bir yere varmak değil,
dağılmış halini bir sandalyeye bırakabilmektir.
Eğer dönecek bir evin varsa,
gece senden bir şey istemez,
sadece adını alır, sessizce yerine koyar.
Bu yazı
Bir Lokma Bir Hırka Bir Sokak kitabında yer alıyor.