Veda

Görüldü, diye mırıldandı biri içimde,
hiç de fark edilmeden kalmadı bu.

Yıllar boyunca emdi sesleri
ibadetin, sokağın, akşamüstlerinin;
bir bedenin sıcaklığını içine çeken
yorganlar gibi
sessizce, iz bırakmadan.

Sustukça tanık oldu hayata,
bir uçurtma kadar savunmasız,
ipini tutan yoktu.

Alevlerin içinde
gençliğin küçük bir parçası düştü yere,
bir pencere,
bir ev fikri,
geri dönmeyen bir “biz”.

Sonra yavaşça indi kül,
oradaydık diyenlerin omuzlarına,
kimse elini silmedi birbirine.

Yeni bir yıldı,
kar yağıyor sandık önce,
meğer
vedalaşmanın en küçük öpücükleriymiş bunlar,
kül renginde,
soğuk,
sessiz.