Sessizlik Dükkanı
Renklerim bitti anne, Ama ben hala ölülerin yüzünü boyuyorum. Morlar, pembeler, biraz da eski bir yaz göğü, Yanaklarına sürüyorum, Belki ısınır diye....
Yazdığım her şey burada. Şiirler, denemeler, roman bölümleri — tek tek kendi köşesinde, bir araya geldiğinde ise kitaplarda.
Evladını kaybeden tüm Annelerime Ve Hülya’ya... belki annemin bile ismini unuttum bir sabah, rüyamda eski bir sandalye ağlıyordu. ağaç sesini tanırım ben, kırık bir koltuk ayağında...
Renklerim bitti anne, Ama ben hala ölülerin yüzünü boyuyorum. Morlar, pembeler, biraz da eski bir yaz göğü, Yanaklarına sürüyorum, Belki ısınır diye....
Bir şey vardı, adını koymadığım için büyüyen, bir sabahın tam ortasında unutulmuş bir eşya gibi duran, ne zaman baksam yer değiştiren, ne zaman dokuns...
Sonra ince bir çizgi belirdi aramızda, ne duvar kadar sert ne yol kadar açık. Bir kelime gecikti, arkasından bir diğeri gelmedi. Suskunluk ilk kez ağı...
Kuşlar uçabiliyormuş, bunu en son annemin balkonunda öğrendim, çamaşırlar yarı ıslak, hayat yarı eksik asılı dururken iplerde. Biz yere çok yakındık,...
E-posta bırak, her yeni şiir ve yazı yayımlandığında sana ulaşsın. Spam yok.