Şiir

Vakar ve Ar 1

· 1 dakika okuma
Kurumuş sonbahar yaprağı

(Bir Gazel Denemesi)

Çöktü içime geceden bir ağırlık, kar kaldı
Bir ömrün elinden bana yalnız zarar kaldı

Ne dokunsam çözülür, ne tutsam dağılır
Avucumda dağılan sessiz bir diyar kaldı

Göğe baktım, yüzüme kapandı yıldızlar
Bakışımda körleşen uzun bir bahar kaldı

Söz dedim, dil utandı, ses geri çekildi
Boğazımda düğümlenmiş bir ikrar kaldı

İnandığım ne varsa kendini geri aldı
Eşiğinde beklediğim kapılar kaldı

Zamanla aramda açıldı kara bir mesafe
Ne adım ileri vardı ne de karar kaldı

Bir iz sürdüm içimde, çıkmadı bir yola
Dönüp dolaşıp vardığım duvar kaldı

Sakit Erdem der ki: yazgı dediğin bir darlıkmış
Geniş sandım her şeyi, bana bu dar kaldı
Gönlümde çözüldü ne varsa, inkar kaldı
Bir ömrün hesabından bana tek borç: ar kaldı

Bu yazı Bir Lokma Bir Hırka Bir Sokak kitabında yer alıyor.
Paylaş: X Facebook WhatsApp

Yorumlar (0)

İlk yorumu sen yaz.

Benzer yazılar

Şiir

Muhalif

Seni sevmek bir meydandan geçmek gibi, her adımda kimlik sorulan, her bakışta üstü aranan bir cesaret. Kalbimi cebimde taşıyorum, çünkü burada duygula...

· 2 dk · Kitap: Semender
Şiir

Bazı Şeyler

Kim öğretti sana durmadan yoklamayı, kapı eşiğinde bekleyip hayatı hesap sorar gibi çağırmayı? Bir zamanlar yan yana yürüdüğümüz gölgelerin hangi duva...

· 2 dk · Kitap: Semender
Şiir

O Gün 2

Masada kalan şeyler var bu şiirde, bırakılmış bir çatalın titreyişi gibi, elmanın soyulmuşluğu kadar savunmasız. Konuşmanın eşiğinde duran cümleler, k...

· 1 dk · Kitap: Semender